ZACHÓD SŁOŃCA NA BERNARDYŃSKIEJ

opada już

zasłona

całodziennej sceny

osiada na powiekach powiekach

mgiełka kolorowa

światło

barwy

muzyka

nierozłączne geny

twojego krwioobiegu

nie musisz

dziękować

Gdybyś

 

gdybyś

przyswoił szepty nocy

i mowę drzew wieczorną porą

dostrzegłbyś czas

zamknięty w słowach

pod wybujałą

metaforą

gdybyś się

z trawą zaprzyjaźnił

z dotykiem wysrebrzonej rosy

poznałbyś lekkość skrzydeł

ptasich

i radość stóp

cudownie bosych

gdybyś

się nie bał wchodzić częściej

w zieloną przestrzeń ścieżką polną

zamknąłbyś w wierszu słowo

szczęście

i odczarował słowo

wolność

gdybyś

to życie co jak chwilka

przeżył naprawdę nie na niby

poznałbyś wieczność

a dziś tylko

starość w niewoli słowa

gdyby