W kapsule czasu

 

nie osiągnąłeś

nawet nie śmiałeś

nie wyciągnąłeś rąk

chociaż mogłeś

straciły świeżość

pragnienia białe

dziś mrok i bezruch,

dziś mgła i obłok

nie wyzwoliłeś

przegrzanej duszy

z resztek stygnących

popiołów białych

ze słowa wczoraj

ze słowa jutro

gdy słowo dzisiaj

gdzieś się rozwiało

coś się rozmyło

coś zasoliło

i nawet nie wiesz

skąd takie łzy

skroplone słowa

spływają w ciszę

jak zawsze kiedy

jak zawsze gdy

karmisz się złudą

jaskółczych skrzydeł

żeby przefrunąć

przez chore sny

czepiasz się w locie

kapsuły czasu

co wznosi wyżej

niż siwy dym

Ptaki we mgle

 na skrzyżowaniu dróg pozbawionym drogowskazów

czuję się wędrowcem w niewoli własnych lęków

i nieoświetlonych poboczy

mrużę oczy

mrużę myśli

mrużę chwile

mrużę woal nocnej lampki

uśmiech zamyślonych okien

piękno ukryte i wciąż jeszcze odkrywane

nie jesteś snem to nie tak

raczej niedokończonym wierszem

który przysiada rano na poduszce obok

nie mgłą choć kiedyś nią byłaś

zaledwie światłocieniem spływającym

po szybach okiennic skraplającymi się nutami

deszczowej sonaty

nie jesteś duchem

moją nagość i bezsenność oplatasz pajęczyną 

wmawiam to sobie akurat teraz

choć zniewalałaś mnie od zawsze

właśnie teraz gdy powoli 

przestajesz być duchem i stajesz się ciałem

wchodzę w ciebie zwalczając brak odwagi

ale nie dlatego czuję się grzesznikiem

w świetle spojrzeń ledowych latarni

wciąż tęsknię za wczorajszą mgłą

Chwila taka jak ta

 

wyjrzyj mamo

chłopak gapi się w moje okno

stoi tam już od godziny na siarczystym mrozie

tak to już jest z chłopakami córeczko

być może czeka na poprawę pogody

rozpamiętuje porażkę swojej drużyny

stara się przypomnieć co miał kupić po drodze

wysysa krople happy endu z audiobooka

próbuje ocalić wyrywające się w niebyt

strofy nienapisanego jeszcze wiersza

albo też sfrunął na anielskich skrzydłach

wyrzucony z nieba i nie ma gdzie się podziać

co gorsze wyczytał gdzieś że śmierć z miłośći

jest piękniejsza od innych co jest bzdurą

wierz mi córeczko

no pomyśl sama na co mógłby tak czekać

stojąc pod oknem ładnej dziewczyny

na mrozie który oziębia ciało

ale nigdy nie będzie w mocy

uczynić tego samego z sercem

jest wiele takich wytłumaczeń

ale szkoda biedaka no idź już do niego

nie każ mu umierać ofiaruj coś ciepłego

najlepiej uśmiech i rozgrzewający dotyk

tobie też zrobi się gorąco

być może już nigdy w dalszym życiu

taka chwila ci się nie przydarzy

no idź

zaufaj doświadczonej matce

Chwile najprostsze

 

nie starcza nam to co już mamy
co znamy
co wiemy
co chcemy 
w zamknięte wkradamy się bramy
by poczuć doświadczyć odmienić

nie warto niczego odwlekać
co kryje się w chwilach najprostszych
gdy człowiek się uczy człowieka
gdy nagość się uczy nagości

te bramy każdemu sądzone
tym z tarczą i tym co na tarczy
niewiele tam uda się donieść
a przecież
powinno wystarczyć

przejdziemy przez nie
ty prosto z pałacu
ja z bezdomności opartej o niebo
mateńka ziemia przygarnie każdego
nie będzie pytać
kto ile i za co

Gdyby ciebie nie było

 

gdyby ciebie nie było

nic by się nie stało

ptak za oknem tak samo witałby się z szybą

pierogi na patelni znów by zbrązowiały

maskując kruche serca rumieńcem wstydliwym

podarta kartka z wierszem zasnęłaby w koszu

powieki by poległy w walce ze znużeniem

gapiąc się w film wybrany specjalnie dla ciebie

choć cieniem tylko bywasz na tej nocnej scenie

lustro ściga mnie wzrokiem gdy na dłużej znikasz

jeszcze bardziej lustrzane przesadną powagą

nie chcę mu się tłumaczyć i nie odpowiadam

potrafi być namolne

gdy wyczuje słabość

gdyby ciebie nie było

wymyśliłbym inną

lecz co by to zmieniło skoro nie masz twarzy

jesteś westchnieniem nocy co kradnie bezsenność

modlitwą zawieszoną pod mglistym ołtarzem

zakładką pośród książek na wiecznym dyżurze

wierszem który powraca by wraz ze mną zasnąć

lampą klamką poduszką kryształową kulą

listem z krainy marzeń kromką chleba z masłem

rozum chowam w szufladzie a chorobę serca

leczę tak jak potrafię każdą jasną chwilką

i tłumaczę jak zwykły bezradny bluźnierca

to tylko  z a w r ó t   g ł o w y

tylko i aż tylko

Oparty o niebo

 

pamiętam stopę

na górskim kamieniu

i prośbę źródła

bym się tak nie spieszył

kuszącą srebrem

pięciolinię szczytów

głodnych melodii

które skraplał wieczór

pamiętam jeszcze

dostojną koronę

na siwej skroni

zawierzonej śniegom

i to wyzwanie

którym mnie kusiła

skalista hardość

oparta o niebo

pamiętam czarne

kołujące cienie

znaczące niebo literami

które

splotły się w locie

i sfrunęły słowem

na białą kartkę

razem z orlim piórem

pamiętam jęki

zmęczonego wiatru

i śpiew gałęzi

wysoko na drzewie

ciebie nie było

gdy rodził się wiersz

choć…

może jednak

sam już teraz nie wiem

Kraina cieni

 tak się bałaś

że gdy spadną komety

to pod stopą zatrzęsie się ziemia

że sfruniemy z odległej planety

po kolejną złudę istnienia

po ten dotyk co całkiem bezkarnie

tłamsi duszę w niewoli ciała

po ten lęk który gasi latarnie

bo nie chciałaś

choć przecież chciałaś

nie umiałem

nie śmiałem

nie mogłem

w swoich lękach nie byłaś lepsza

zamykałem okiennice powiek

przed powiewem świeżego powietrza

unikałem twojego spojrzenia

śmiałych myśli też unikałem

niczym przybysz z krainy cieni

bo nie chciałem

choć przecież chciałem

ciągle jeszcze tak trudno uwierzyć

że gdy przyjdzie nam zderzyć się w locie

to powróci życie na ziemi

w tym bezludnym pozornie kosmosie

że nieśmiałe przelotne spojrzenie

może wzniecić iskiereczkę małą

i się stanie gorącym płomieniem

przeczuwałaś

ja też przeczuwałem