nie starcza nam to co już mamy
co znamy
co wiemy
co chcemy
w zamknięte wkradamy się bramy
by poczuć doświadczyć odmienić
nie warto niczego odwlekać
co kryje się w chwilach najprostszych
gdy człowiek się uczy człowieka
gdy nagość się uczy nagości
te bramy każdemu sądzone
tym z tarczą i tym co na tarczy
niewiele tam uda się donieść
a przecież
powinno wystarczyć
przejdziemy przez nie
ty prosto z pałacu
ja z bezdomności opartej o niebo
mateńka ziemia przygarnie każdego
nie będzie pytać
kto ile i za co
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz